برگزاری سخنرانی های عمومی

یکی از برنامه های همایش، برگزاری سخنرانی های عمومی بود. انصافا برخی از اون ها خیلی خوب بودن مثل سخنرانی دکتر ابراهیم زاده که از اسپانیا اومده بودن و در مورد OPO ها سخنرانی داشنتد یا سخنرانی دکتر اصل سلیمان که در مورد سلول های خورسیدی و کاربردهای آن صحبت کردند که از سخنرانی های خیلی خوب بودند. اما من فکر می کنم برخی از سخنرانی ها خیلی کاربردی و عملی نیستند.  بیشتر باید این گونه سخنرانی ها کاربردی باشه، مطابق با نیازهای علمی و صنعتی کشور باشه، تو این سخنرانی ها، نخبگان این رشته بیان وضعیت فعلی را روشن کنند و بگن ما می خواهیم در آینده به کجا برسیم. بگن از چه راهی بریم و چه جوری بریم. فکر می کنم اگه این موارد گفته بشه خیلی بهتر از گفتن و توضیح دادن در مورد فعالیت ها و زمینه هایی است که صرفا تئوری بوده و به درد مقاله می خورن. باید قبول کرد که صنعت و دانشگاه ما از هم جدا هستند و همدیگه رو قبول ندارن. چرا کسی نمی یاد و نمی گه که کجا صنعت مشکل داره و ما می تونیم اونو حل کنیم. همش کار تئوری و ارائه مقاله. که چی؟؟؟؟ به کجا می خوایم برسیم؟؟؟؟؟ بعضی وقت ها متاسف می شم که اوضاع اینجوریه. چرا باید تو مملکت ما که با انواع مشکلات و تحریم ها مواجهه بعضی ها فقط به فکر منافع خودشون باشن و فکر کنن که چندتا مقاله بدن تا بیشتر بتونن پز بدن. واقعا کسی هست به این موضوع فکر کنه؟ چرا باید رئیس مرکز ...... ایران بیان و درهمایش در یک سخنرانی عمومی بگن ما فعالیت اصلمون پژوهش و ارائه مقاله است و تولید کار فرعی ماست؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟ مگه نه اینه که پژوهش باید در راستای تولید و تجاری باشه؟ اگر پژوهشی در راستای تولید یا حل مشکلی نباشه که بتونه تو صنعت و جامعه کاربردی باشه به چه درد می خوره؟؟؟  فکر می کنم هرجای دنیا که بریم هر تحقیقی، هر پروژه ای، هر مقاله ای در راستای تولید یا حل مشکلیه. بعد از سخنرانی دکتر....... رئیس مرکز ملی ........ ایران واقعا حالم گرفته شد، اعصابم به هم ریخت. یعنی یک مرکز ملی که با بودجه های میلیاردی راه اندازی شده و داره کار می کنه (آگه کار کنه) کارش اینه که پژوهش کنه و مقاله ارائه بده؟؟؟؟؟ حوب که چی؟؟؟؟؟ من فارغ التحصیل که می خواهم تو این رشته فعالیت کنم، کار عملی انجام بدم و بتونم مشکلی را حل کنم باید به دنبال سنار سه شایی بدوم که پ.ل جور کنم. آخرش هم هزار منت سرم می گزارند و ده ها تعهد نامه ازم می گیرن که مالکیت این کار مال ماست. آقای دکتر که می گید کار ما ارائه مقاله است و تولید فرع کار ماست، من راضی نیستم. من . امثال من نیاز به مقاله نداریم. نیاز به ده ها شبیه سازی نداریم. نیاز نداریم که مرکزی ملی که بودجه این مملکت داره توش خرج می شه مقاله بده. مقاله بده که چی؟؟؟؟؟ یک لیزر جوش به ما نشان دادن که از تولیدات این مرکز هست شرح این سیستم به صورت زیره:

قطعات اپتومکانیک: ساخت چین

فلاش لامپ و راد : ساخت چین

سیستم اپتیکی: ساخت چین یا شرکت های اروپایی

سیستم چیلر: ساخت چین

کاواک و نرم افزار هم احتمالا چینی هستند.

این ها را خودم دیدم و شنیدم حالا از شما می پرسم این چه تولیدیه؟؟؟؟ همش که مال چینه؟؟؟؟؟ بودجه های میلیاردی شما تولیدش می شه یک سیستم که اگه نگیم همه ، اکثر و عمده قطعات اون چینیه؟ خوب کل و سیستم رو از چین می آوریم راحت بدون هیچ هزینه اضافی. نمیشه؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

در این مورد حرف برا گفتن خیلی دارم ولی خوب نمی شه خیلی چیزها را گفت.

تورو خدا دست از ارائه مقاله و سخنرانی های صرف تئوری و شبیه سازی که تولیدی به دنبال نداره دست برداریم. لااقل اون ها را به عنوان شاهکار خودمون مطرح نکنیم.

به امید روزی که مه ما به دنبال پیشرفت و توسعه واقعی و عملی کشور باشیم نه در طرح و نقشه و حرف.افتخار مال کسی است که عمل می کند نه طرح خوبی دارد.

شنیدید که می گن یک ده آباد بهتر از 10 تا شهر ویرانه. حالا اگه به جای ده ها شبیه سازی و کار تئوری صرف بیایم .5 کار تئوری کنیم و 1 کار عملی که تو صنعت باشه و نه فقط یک مدل آزمایشگاهی که هیچ وقت از اون آزمایشگاه بیرون نمی یاد.